Homilia arcybiskupa Władysława Ziółka metropolity łódzkiego
w czasie mszy świętej w kaplicy Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi

1. Każdemu z nas została dana łaska według miary daru Chrystusowego [Ef 4, 7].
Myśl św. Pawła, którą skierował do chrześcijan w Efezie jest niezwykle optymistyczna: oto w Bożych zamiarach względem ludzi nie ma nikogo, kto mógłby o sobie pomyśleć, że jest przez Boga zapomniany albo że jest Bogu do niczego niepotrzebny. Każdemu została dana łaska - a więc każdy otrzymał powołanie, które oznacza wezwanie do wypełnienia własnych życiowych zadań. Bóg rozdał ludziom dary, aby każdy - roztropnie i odpowiedzialnie z nich korzystając - budował swym życiem określone wartości, ważne zarówno dla życia osobistego, jak i dla środowiska, w którym przyszło mu żyć i działać.

Przewodniczacego Zarządu Oddziału Łódzkiego Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy

Szanowni Państwo!
Mam przyjemność rozpocząć naszą konferencję. Cieszę się, że po raz drugi spotykamy się w gościnnych progach Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi, by uczestniczyć w kolejnej konferencji z cyklu „Dziennikarz - między prawdą a kłamstwem", która w tym roku jest zatytułowana „W obronie godności". Witam Państwa bardzo serdecznie i do wszystkich kieruję pozdrowienie - Szczęść Nam Boże! Szczególnie ciepło i z serca przepełnionego wdzięcznością witam księdza biskupa Adama Lepę, ojca chrzestnego naszej konferencji, tak pierwszej jak i obecnej, patrona duchowego i opiekuna Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy.

Gospodarza miejsca JM Rektora Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi

Szanowni, drodzy Państwo!
Nie pozostaje mi nic innego jak wyrazić radość, ze Państwo są wśród nas, że Seminarium może być po raz drugi domem gościnnym tego zjazdu.
Życzę dobrych owoców obrad i tego aby się Państwo czuli się w tym domu jak najlepiej.

w imieniu prezydenta Łodzi dra Jerzego Kropiwnickiego

Ekscelencjo Księże Biskupie! Magnificencjo Księże Rektorze! Szanowni Państwo! Panie Przewodniczący Oddziału Łódzkiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Katolickich! Wszyscy Państwo, uczestnicy drugiej już ogólnopolskiej konferencji, która odbywa się w Łodzi. Jest to zaszczytem dla naszego miasta.
Pragnąłbym - w imieniu pana prezydenta Jerzego Kropiwnickiego - odczytać kilka słów kierowanych do Państwa.

Sekretarz Zarządu Oddziału Łódzkiego Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy

Referat wprowadzajacy ze strony organizatorów

Przewielebny Księże Biskupie! Szanowny Panie Prezydencie!
Dostojni Goście! Czcigodni Księża i Siostry!
Szanowni, drodzy Państwo!
Szanowne Koleżanki i Koledzy - ludzie mediów!
Właśnie szczególnie do dziennikarzy, publicystów, redaktorów, dysponentów tub medialnych, niech popłyną słowa nadziei, iż nasze spotkanie przyczyni się do głębszego wejścia w sens uprawianej profesji. A jej istotą jest przekazywanie rzetelnej informacji; budowanie i rozwijanie wiedzy o rzeczywistości. Wszak tylko człowiek mądry jest w stanie współuczestniczyć w sensownym działaniu dla dobra wspólnego. Człowiek, którego kondycja w tym działaniu zależy właśnie od wartości uzyskanej informacji - a informacją jest wszystko, od poczęcia po śmierć. Jej jakość może być narzędziem czynienia dobra, ale i służyć źle pojętemu pragmatyzmowi, fałszywym chorym ideologiom, pokusom modelowania człowieka i społeczeństw według „ducha tego świata" - jakże mocno definiowanego przez materializm i łapczywą doczesność, demolujące godność człowieka a przez to prowadzące do jego karłowacenia. Aż po unicestwienie.

Godność osoby - wartość zagrożona

 

Zagadnienie powinno być rozważone na potrójnej płaszczyźnie.

1. Płaszczyzna filozoficzna: istota godności i jej ontyczne podstawy;
2. Płaszczyzna teologiczna: godność osoby w sytuacji grzechu i Odkupienia;
3. Płaszczyzna moralno-prawna: na czym polega zadanie obrony godności w aktualnej sytuacji historycznej i społeczno-kulturowej.

Godność, prawda, profesjonalizm, twórca a nowożytne ideologie

Szczęść Boże, witam serdecznie. Drodzy Państwo... najsilniejszym ostatnio przeżyciem w moim życiu było spojrzenie w oczy anorektyczki, dziewczyny ważącej 28 kilo. Posługuję w grupie, która próbuje pomagać - ze zmiennym szczęściem, ale czasami to się udaje - takim właśnie ludziom, osobom które poniosły szkodę na duszy w wyniku zaangażowania się w bardzo dziwne rzeczywistości współczesnej kultury. Dzięki temu, że wchodzę głęboko w ich życie i szukam razem z nimi miejsc, poprzez które w ich dusze zaingerowała nagle inteligencja, która jest nam wroga, mogłem po jakimś czasie zrozumieć, że tej dziewczynie zabrano godność, że jej puste matowe oczy są oczami osoby, która nie ma nadziei. Której wmówiono, że nic dobrego już ją w życiu nie czeka.
Wyobraźmy sobie łąkę, na niej płonie ognisko: masa rozpalonych do czerwoności węgli usypanych w prostokątnym dole, popiół jest równomiernie rozgarnięty... Jakiś mężczyzna podchodzi do pierwszego odważnego, dotyka jego ramienia, wypowiada jakąś formułę, tamten wchodzi w ogień i... nic mu się nie dzieje. Człowiekiem, który wprowadza w ogień, jest Lech Emfazy Stefański, kapłan kościoła Światowida (jest taka rzeczywistość neopogańska w Polsce), człowiek, który prowadzi kursy doskonalenia umysłu.