Witamy serdecznie na stronie internetowej Oddziału Łódzkiego
Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy.

Mamy nadzieję, że ułatwimy Państwu docieranie do rzetelnej informacji. Tutaj chcemy prezentować wielkość oraz problemy naszego Kościoła, zagadnienia społeczne, cywilizacyjne, publikacje członków Stowarzyszenia, stanowiska w ważnych kwestiach. Nie będziemy konkurować w informacjach bieżących z innymi portalami (niektóre z nich wskazujemy w odnośnikach), natomiast gorąco zapraszamy do lektury wszystkich tekstów - ich aktualność znacznie przekracza czas prezentacji na stronie głównej. Zachęcamy do korzystania z odnośników: "Publikacje" i "Polecane". Mamy nadzieję na stały rozwój strony dzięki aktywnej współpracy użytkowników. Z góry dziękujemy za materiały, uwagi, propozycje.
Prosimy kierować je na adres: lodz@katolickie.media.pl

Polecane

Marek Jurek napisał felieton, którego redakcja nie opublikowała. Sprawdź, co zawierał tekst?

Marek Jurek jest od lat stałym felietonistą „Gościa Niedzielnego” - a ma w sprawie dubiów kardynalskich zdanie inne niż funkcyjni redaktorzy tego tygodnika.
Marek Jurek napisał więc w ramach swojego felietonu tekst, który jest polemiczny względem tego, co w sprawie dubiów wyraził redaktor Wojtek Teister .
A „Gość Niedzielny” odmówił druku tekstu Marka Jurka.

Co za zaskoczenie.
Poza tym wszystko w porządku, orkiestra gra, synod podąża, tylko źli ludzie mają wątpliwości — napisał na Facebooku publicysta katolicki Paweł Milcarek.

Co zawierał tekst publicysty, historyka, działacza państwowego, byłego Marszałka Sejmu, Marka Jurka?

Marek Jurek: „Quo vadis?”
Felieton zablokowany przez „Gościa Niedzielnego”

Quo vadis?

Dyskusja wokół pytań, jakie zaniepokojona grupa kardynałów postawiła papieżowi, ujawniła zaskakujący paradoks. Wielu komentatorów potraktowało kardynałów jako orędowników abstrakcji, zakłócających swymi wymyślonymi zastrzeżeniami nowe znakomite inicjatywy duszpasterskie.
Wojciech Teister (w swym dość reprezentatywnym tekście) wręcz zarzucił im (co najmniej ocieranie się o) populizm i faryzeizm.
Zarzutem populizmu nie będę się zajmował, ponieważ dziś oznacza wyrażanie opinii tych, których opinie „należy” przemilczać.
Kardynałowie istotnie wyrażają ignorowane, a coraz powszechniejsze, odczucia.
Podzielając je – jestem im za to głęboko wdzięczny.
Natomiast przed faryzeizmem (skoro już tej kwestii dotyka) przestrzegałbym krytyka kardynałów.
Pan Wojciech Teister pisze bowiem tak, jakby nie był świadom kontekstu postawionych przez nich pytań, jakby ten kontekst w ogóle nie istniał.
Na tym właśnie polega paradoks sytuacji.

Gdy bowiem kardynałowie na przykład pytają czy można uznać za „możliwe dobro (…) związki osób tej samej płci, nie dopuszczając się przy tym zdrady doktryny objawionej” nie formułują abstrakcyjnej kwestii teologicznej, ale podejmują dramatycznie realny problem, najbardziej drastycznie manifestujący się w Niemczech.
To tam w dziesiątkach kościołów, bez interwencji ze strony biskupów (a w przynajmniej w jednym wypadku w obecności biskupa) odbywają się profanujące świątynie błogosławieństwa par homoseksualnych.

Powtórzę, co już pisałem wcześniej, że to nie dotyczy kwestii odległego świata, ale kraju, w którym mieszka ponad półtora miliona Polaków, często naszych krewnych. To oni są moralnie dezorientowani, to ich dzieci zdane są na takie wzory, to oni (choć przecież nie tylko oni) mają prawo do naszego moralnego wsparcia.

Niestety, papieski respons właściwie legalizuje te sytuacje.

Papież pisze w istocie, że po „rozeznaniu” można takich błogosławieństw udzielać, że takie błogosławieństwa mogą parom homoseksualnym „pomóc żyć lepiej”, że tego może wymagać „miłość duszpasterska”, że należy ich udzielać ze względu na niepełną „poczytalność” tych, którzy się tego domagają.

Czy ten ostatni argument nie narusza godności domagających się błogosławieństw – nie będę oceniał.

Natomiast na pewno rozmija się z rzeczywistością.
Setki par uczestniczących w tych ceremoniach, publiczne poparcie dla nich ze strony niemieckich instytucji kościelnych, to nie są żadne przypadki zagubionych niepoczytalnych jednostek.
Kościół ocenił polityczny ruch homoseksualny (w sposób bardzo nowoczesny, to znaczy adekwatny, odnoszący się do wcześniej nieznanych problemów) w dokumentach Kongregacji Nauki Wiary za pontyfikatu św. Jana Pawła II, a za prefektury późniejszego Benedykta XVI.

Nie można udawać, że mówimy o indywidualnych przypadkach, gdy mamy do czynienia z ruchem politycznym i prądem społecznym. Kościół uczy, że nadawanie ustawowych przywilejów homoseksualizmowi to w praktyce zachęta do jego praktykowania (por. Omosessualità 14), a tym bardziej zachętą jest nadawanie mu przywilejów „kościelnych”.

Żeby poszerzyć ten kontekst warto też spojrzeć jak papieski respons odczytywany jest w świecie. W końcu roztropność władz Kościoła powinna polegać nie tylko na małodusznym unikaniu ataków, ale również (a dziś nawet bardziej) na unikaniu gorszących pochwał.

„Gazeta Wyborcza” tymczasem streściła papieskie stanowisko w tytule „Należy rozważyć błogosławienie par tej samej płci, oni nie są grzesznikami”.
Oczywiście to przekręcenie słów papieża.
Tyle, że prostować to w pierwszym rzędzie powinni ci, którzy to stanowisko wspierają. Ich milczenie świadczy raczej o tym, że „Wyborcza” dokonała tu, owszem, uproszczonej, ale jednak bliskiej papieskim intencjom interpretacji.

Św. Jan Paweł II w Liście do Rodzin w 1994 roku pisał, że ciągle potrzebne są rodziny chrześcijańskie, „ażeby człowiek, który się w nich rodzi i wychowuje, wszedł bez wahania na drogę dobra”. W wykonaniu tego zadania rodzinom tym nie pomoże przyzwolenie na promocję związków homoseksualnych w kościołach.

Św. Jan Paweł II zachęcał nas również do odważnego oczyszczania pamięci Kościoła. To zaś prawdziwy sens ma wtedy, jeśli gotowi jesteśmy oczyszczać jego teraźniejszość, by inni nie musieli potem jej oczyszczać po nas. Po prostu, jak w rodzinie, niech każdy sprząta po sobie.

Marek Jurek

za:pch24.pl/marek-jurek-quo-vadis-opinia/


Tekst ten pierwotnie miał się ukazać w stałej rubryce Marka Jurka w „Gościu Niedzielnym”, ale został przez Redakcję odrzucony.

***

Na usprawiedliwienie można tylko dodać, że nie tylko "Gość" ale i inne media katolickie w Polsce zachowuje się tak, jak zaklinacze rzeczywistości, nie dostrzegając, że od konklawe 2013 na wrogów Kościoła niestety wszystkiego zwalić się nie da - z naciskiem na "niestety".
/p/

Copyright © 2017. All Rights Reserved.